Mijn eerste 3 dagjes Sweden

Haai haai,

Hier ben ik dus ook met mijne blogspot, zodat iedereen die wil kan meevolgen wat Eva en ikke hier allemaal uitsteken...

Effe beginnen van het begin:

Zondag 14 januari:
Rond 14u30 vertrok ons vliegtuig richting Göteborg! Twas zo een gezellig klein vliegtuigje, want we waren niet zoveel mensen die daarheen vlogen. Eva, die wat vliegangst heeft (maar deze nu toch uiteindelijk half overwonnen heeft ook), was tijdens het opstijgen al goed aan het stressen omdat het vliegtuig wat heen en weer bewoog, maar ze herpakte haar uiteindelijk toen we eenmaal in de lucht waren. Twas een leuke vlucht, nix aan de hand...tot plots de piloot meldde dat het vliegtuig wat kon schudden, aangezien er wat wind was. Ik dacht dat dit allemaal normaal was, tot we uiteindelijk bijna de grond zagen, terwijl het vliegtuig naar links en rechts werd geblazen. Mijn hart begon toch ook effe sneller te kloppen, want ik zag die landingsbaan héél snel naderen, tot op een paar cm van de wielen, en plots, in één ruk stegen we terug volle vaart omhoog! Strange, dacht ik...zou de piloot gemist zijn van vlieghaven misschien? Eva was ondertussen bijna versteven van de angst...ik kreeg er bijna geen woord meer uit...Ze zat helemaal stil, ik zag haar hartslag dubbel tekeer gaan in haar nek...Toen kwam het verlossende woord van de piloot; hij was proberen te landen, maar er was een té sterke storm, dus is hij terug moeten opstijgen. Hij probeerde om op een andere luchthaven te kunnen landen, maar nergens was het weer OK. Dus besloot hij om terug naar Brussel te vliegen! Olei, goe begin van onze 3-maandse! Terug in Brussel konden we niet wachten om mensen te bellen, en zeggen dat we in brussel waren! Niemand geloofde het! Na een gratis maal, aangeboden door de vliegmaatschappij (wat wij ingeruild hebben voor een vettige pizza, en een grote fanta), mochten we terug het vliegtuig op, maar dees keer een grotere versie en wat meer mensen! De tweede keer is de landing dus toch gelukt en kwamen we met een paar uurkes vertraging aan in het ondertussen donker geworden Göteborg. Taxi genomen (want niemand wou ons komen halen), sleutels uit machine gehaald (waar we één nacht konden blijven slapen), en gaan slapen...want na zo een avontuur begin je wel wa moe te worden...

Maandag 15 januari:
Eerste dag in deze grote stad! En, dit was de dag om alles te regelen: Eerst contract gaan tekenen aan de ene kant van Göteborg, dan terug naar de andere kant om je sleutels van het kot te bemachtigen, dan paar uur wachten tot je de matras en andere benodigdheden kunt huren, dan nog es naar de andere kant van stad om internet aan te vragen, kabeltjes te kopen...
Dus, weer een drukke dag met veel heen en weer geloop! Er was ook niemand die ons hier opving om te zeggen waar we heenmoesten! Ondertussen ook een frans meisje leren kennen die wat verloren liep.
Maar, we hadden toch ons kamerke, en konden ons installeren...Eva heeft een mooi kamerke, twee ramen, veel licht, en veel gerief van de vorige bewoonster die achtergebleven is. Ik daarentegen had een kamerke enkele blokken verder, met een klein raam, een lavabo die bijna op de grond lag, geen enkel licht dat werkte, en niet echt hygiënisch gekuist! Dan maar gaan vragen of ik geen ander kamer kon krijgen, manee, tenigste wat ze kon doen voor mij is iemand mijn lavabo laten maken, de lichten da moest ik zelf gaan kopen! Dus, ik naar de winkel, lampjes kopen, waarvan de helft ondertussen alweer kapot is, en ik het met 1 buro-lamp moet doen om gans mijn kamer te verlichten. Heeft ook wel sfeer...
Aangezien ik de volgende dag al om 9u op mijn stageplaats verwacht werd, hebben we het toch maar niet te laat gemaakt...

Dinsdag 16 januari:
Heel vroeg opstaan, want ik moest wel een weg afleggen naar mijn stageplaats...'Eastern Hospital'. Eerst te voet naar de bushalte, bus naar Brunnsparken, daar terug af om straat verder de tram te nemen voor 20 min! Kwas juist op tijd toegekomen in het ziekenhuis! Daar stond Kristin mij al op te wachten. Een heel vriendelijke en vlotte, graag lachende vrouw begin de 30 denk ik. Eerst kreeg ik mijn uniform: een blauw pakske, (zoals de chirurgen bij ons int groen hebben) met zo een broek met zo'n dikke rekker aan uw benen, en een bijpassend bovenstukje. Ook werd ik bevoorraad van balpenen en een potlood, gelijk de echte eh! En een kaart om binnen te kunnen, een naamkaartje...alles erop en eraan! Dan begon mijn rondleiding wat in het ziekenhuis! Ik kreeg zoveel te zien dat ik uiteindelijk niet meer wist waar ik al geweest was en waar niet. Ook werd ik aan alle kinés voorgesteld die we tegenkwamen, maar de helft ervan kan Engels...En dit is hier dus echt hét probleem...DE TAAL! Maar later daar meer over. Kristin, mijn begeleidster, die werkt op cardiale revalidatie, maar heeft ook af en toe een stroke patient of een ander geval. Wat het werk van een kiné daar inhoudt, weet ik nog altijd niet...Soms denk ik dat ze enkel diagnoses stellen bij patienten, en dat de verpleegsters maar moeten gaan wandelen enzo met hen, en dan denk ik dat zij meer dokter spelen, maar aan de andere kant geven ze dan toch revalidatie aan patienten...Ik moet dit nog eens goed observeren en wat meer uitleg vragen, want het is een beetje een rare boel in dit ziekenhuis! Ze hebben geen tijd om met de patienten bezig te zijn, ze kunnen enkel de belangrijkste gevallen doen, maar ze kunnen wel bijna een uur koffiepauze nemen, uren staan babbelen met elkaar...strange, isn't it?

En vandaag is het:
Woensdag 17 januari:
Khad vandaag chance, kmoest maar om 11u op mijn stage zijn! Lekker es uitslapen dacht ik...maar iets dat boven mijn plafond leeft dacht daar anders over! Om 4u30 's nachts wordt hier gelijk een olifant wakker, en die loopt dan een paar uur rond om mijn plafond! Weer iets dat ik moet uitzoeken wat dit is...want na twee zo'n nachten...not funny!!!
Dus, met kleine oogjes toegekomen op mijn stageplaats, helemaal verkeerd gelopen...2x de weg naar de kleedkamer moeten vragen, want tis echt een doolhof! Uiteindelijk terug mijn blauw sexy pakje aangetrokken en richting kinés gegaan! En het is vandaag een suuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuupersaaie dag geworden! Twee patienten gezien...met de ene de 6 min wandeltest mogen meevolgen, int zweeds natuurlijk, en met de anderen 7 trappen gedaan om te kijken of hij het kon! Jaja, de kiné in zweden staat echt wel voor op Belgie????not dus...toch niet gemerkt tijdens mijn twee dagen hier! Voor de rest zitten de kinés superveel achter een pc, te noteren wat de patient kan, wat niet, wat de dokter over hen schrijft, wat de verpleegster erop schrijft...Das het belangrijkste van hun job denk ik...babbelen en schrijven! Dus,voor ze naar hun patient gaan, kijken ze eerst op de pc, dan gaan ze uitleg vragen bij de verpleegsters (en dat duurt echt superlang! zeker als je nix van zweeds verstaat) en dan babbelen ze met de patient! Maar, nog geen enkele patient die engels kan, dus sta ik daar maar, meer als decoratiestuk dan wat anders! I like it...not dus! Hopelijk wordt het snel wat beter...Morgen mag ik de groepsessies cardiale revalidatie meevolgen...Eindelijk eens een behandeling! Yes! Mijn sportschoentjes staan al klaar, want tschijnt dat we wat gymnastiek gaan doen! Alles beter dan staan en zitten!
Morgen meer hierover!
TOeiii